The Phail Lounge

Το γύρισμα...

2009-09-07T15:29:00.001-07:00

Καλησπέρα φίλοι.

Ο καιρός μας τα γύρισε , και καλά έκανε...
Είναι μία περίεργη περίοδος του χρόνου, λίγο μπερδεμμένη, αλλά όχι απαραίτητα κακή.
Οι διακοπές τελειώνουν για πολλούς και έχουν ήδη τελειώσει για τους υπόλοιπους εδώ και καιρό.Οι τόνοι είναι πεσμένοι ,τα μαγαζιά ξανανοίγουν, ο κόσμος ξαναμαζεύεται κέντρο και τα περιοδικά δίνουν συμβουλές για την αντιμετώπιση της μελαγχολίας από την μεγάλη επιστροφή. Στις συζητήσεις αυτό τον καιρό ακούγονται φράσεις όπως :

-"Πόσα λες να δώσεις?"
-"Τώρα παιδιά καλό χειμώνα" και η απάντηση "Μη λες καλό χειμώνα να χαρείς"
-"Τι υγρασία είναι αυτή ρε γαμώτο"
-"Μετά την εξεταστική θα...."(ότι και να ακολουθεί είναι ψέμμα)

και δεν ακούγονται φράσεις όπως:

-"Πού λες να πας?"
-"Μύκονοοοςςς 2009"
-"Έχω λεφτά."
-"Ευτυχώς φέτος δεν κάηκαν πολλά"

Αλλά ας πάμε σε κάτι πιο ευχάριστο: Εκλογές 2009. Αυτό . και πολύ το συζήτησα.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Σε άλλα θέματα κάπου είδα στο νετ τις προάλλες ένα κλιπάκι από μία σειρά ντοκιμαντέρ του National Geographic : "A Man Among Wolves" του 2007. Χωρίς δεύτερη κουβέντα πήγα και είδα το πρώτο επεισόδιο. Με λίγα λόγια ο τύπος είναι ένας "wolf whisperer" θα μπορούσαμε να πούμε, που μελετά τη συμπεριφορά των λύκων εδώ και 15 χρόνια χωρίς επιστημονική κατάρτηση. Και το καλύτερο ...δεν είναι τρελός, τουλάχιστον όχι εκ πρώτης όψεος. Έχει καταφέρει να ζεί μαζί τους ,και να συνεννοέιται σε άπτεστα λυκίσια...Τη μια στιγμή μπορεί να μυρίζει κωλοτρυπίδες για identification και την άλλη να μιλάει στην κάμερα με βικτωριανή προφορά. Θα το θέσω όσο πιο λεπτά γίνεται λέγοντας ότι ο τύπος τα έχει τεράστια και η προσπάθειά του έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Λύκοι λοιπόν , και άνθρωπος ...δηλαδή....λυκάνθρωπος!
Μα ποιον κοροιδεύω ? Όλα αυτά ήταν αφορμή για να σας δείξω αυτά τα μωρά :

Είναι Teen Wolf έκδοση και έχουν γούνα ...(!)
και για όσους δεν θυμούνται ,πρόκειται γι' αυτόν τον τύπο:

Επίσης, θέλουν γιαούρτι οι:

Ονειράμα: γιατί φοράν vans σκακιέρα με σακάκια στο νέο video clip τους εν έτει 2009 νομίζοντας πως αυτό φοράνε τώρα οι πιτσιρικάδες (κούνια που σας κούναγε φλώροι)

Λιάτσος: γιατί καταφέρνει να με εκπλήσσει κάθε φορά με αυτό το κεντρικό δελτίο του οποίου είναι διευθυντής (έχει βάλει όλες τις δημοσιογράφους να πετάνε τα βυζιά έξω, και τις λίγο πιο σοβαρές, και κρατάει ακόμα το χαιρέκακο ρεπορτάζ που κάνει αυτό το ξανθιά αερόψυκτη για τους celebrities)

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Στα καλλιτεχνικά, πρόσφατα ανακάλυψα το καινούργιο project του Jack White ,που μ'αρέσει αρκετά γιατί έχει έναν bluesy ήχο και μία ποιότητα που βρίσκεται σε ότι κάνει αυτός ο τύπος...(με τραγουδίστρια από Kills και μέλη Raconteurs και Qotsa)

Και τέλος πάρτε και το δυναμίτη. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν αυτοί οι τύποι κάθε φορά...

Αυτά λοιπόν τα νέα.
Μέχρι την άλλη φορά stay heavy!

Μετά Βαϊων Και (Περικο)Κλάδων

2009-08-22T08:03:00.000-07:00

Γεια σας αγαπημένοι μας αναγνώστες! (και οι τρεις)
Ναι, ναι το ξέρω ότι έχω να φανώ αιώνες από το σαλονάκι μας, ξέρω ότι νιώθετε παραμελημένα και λειψά δίχως τη μηναία παρουσία μας αλλά δυστυχώς ανειλημμένες υποχρεώσεις και τα τοιαύτα δε μου επέτρεψαν να δώσω όπως πάντα το ηχηρό παρόν. Σε ελεύθερη μετάφραση - απόδοση, έχω και κανονική ζωή.
Αφού όμως φιλοτιμήθηκα να σημάνω την πανηγυρική έναρξη της ολικής επαναφοράς του Φέηλ Λάουντζ, έψαξα για αρκετή ώρα το θέμα που θα σας σερβίρω σήμερον γιατί δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να ρίξω το επίπεδο της διασκέδασης που με τόσο κόπο έχουμε ανεβάσει ψηλά εγώ και ο συνβλόγκερ μου. Και μετά από αυτές τις βαρύγδουπες παπαρολογίες, με υπερηφάνεια σας παρουσιάζω το νέο μας καμμένο θέμα:

Videoclips από την Κόλαση

Pissed Jeans - I've Still Got You (Ice Cream)

Τσουπωτό γκομενάκι εν μέσω θερινής ραστώνης πάει να δροσιστεί με παγωτάκι από τον τρομακτικό κυριούλη στη γωνία. Ο κυριούλης με βλέμμα "ο βιαστής της γειτονιάς σας" κερνάει χωνάκι, το γκομενάκι γλείφει διστακτικά και αναγουλιάζεται συγκλονισμένο. Περκέ; Μες το παγωτό ήταν κρυμμένη η μπάντα, την οποία με τα βιονικά μας μάτια βλέπουμε να έχει στήσει πανηγύρι μες το στομαχάκι της κορασίδος. Το γκομενάκι πάει για ύπνο αλλά η βαρυστομαχιά δε την αφήνει σε ησυχία με αποτέλεσμα να βλέπει εφιάλτες με τον Οξαποδώ ολ ναητ λονγκ. Μαντάμ υπάρχει κάτι που λέγεται και σόδα!
wtf στιγμή: Στο τέλος του κλιπ όλη η μπάντα πάει και στήνεται μπροστα από ένα ταμπλό για φωτογράφιση και ένα ξέμπαρκο χέρι δίνει στο μπασίστα ένα κουτάβι από το πουθενά. Ζουμ ιν στο σκυλάκι και φινίτα λα μούζικα.

Skunk Anansie - Lately

Τα ναρκωτικά κάνουν κακό! Όχι και τόσο κακό βέβαια όταν έρχεται το τέλος του κόσμου και η καταστρόφα σκάει πάνω σου με ρυθμούς οπλοπολυβόλου ούζι. Κτίρια καίγονται, ασθενοφόρα μαζεύουνε θύματα τροχαίων και μεσα σ'όλα ένας τεράστιος μετεωρίτης με τη μάπα της Σκιν κινείται απειλητικά προς τη Γη. Στις ειδήσεις λένε "μετανοείτε γιατί όπου να ναι ψοφάμε", άλλοι επιδίδονται σε βόλει δωματίου κατά το "γαμάτε γιατί χανόμαστε" και όλοι αγκαλιάζονται με το χαμόγελο της μαστούρας. Μπουμ. Δη εντ.
wtf στιγμή: κυριούλα της οποίας την οδοντοστοιχεία θα ζήλευε και ο Τζόκερ τις βρέχει στο γκομενάκι της... ή αλλιώς ξεπατικώνοντας το Black Hole Sun.

Bjork - Hunter

Νταξ, το περίεργο θα ήταν να βγάλει νορμάλ βιντεοκλίπ η Μπγιορκ. Εδώ τη βλέπουμε σε λευκό φόντο από αυτό του ψυχιατρείου, ξούρα το κεφάλι (μωρ λες τα καλά της να ζήλεψε η Μπρίτνη όταν λάλησε;) και να τινάζει το σβερκάκι πέρα δώθε λές και τηνε βάρεσε πολυομελίτιδα. Κάπου στα μέσα του κλιπ αρχίζουν να φυτρώνουν κάτι φουτουριστικά μπλε πλοκάμια στην κεφάλα της, εσύ λες, καλά νταξ η Μπγιορκ είναι αυτή, και ο Ξόγκλοκ να πα να κάτσει απάνω της δε θα μου κάνει εντύπωση, όμως έλα που αυτά λίγο λίγο επεκτείνονται και καλύπτουνε τη μάπα της! Δώστου να κουνιέται αυτή, φύγετε από πάνω μου καλέ, καλέ δε μπορώ να αναπνεύσω καλέ, τίποτα αυτά. Τη σκεπάζουνε και βουαλά σε καινούρια έκδοση η Μπγιορκ-Αρκούδα, προστατευόμενο είδος της ισλανδικής τούνδρας.
wtf στιγμή: όλο το κλιπ ανάπηρο είναι.

NIN - Happiness In Slavery

Έλα και τα αγόρια τα μπουγιόζικα τα αβανταδόρικα τα σαδομαζό! Ο Bob Flanagan τσιτσιδώνεται σε περιβάλλον τύπου Eraserhead και κάθεται σε οδοντιατρική καρέκλα βασανιστηρίωνε. Και δώστου να του μπήγουνε βελόνες στα χέρια, δώστου να του τραβάνε το πουλάκι (μη τραβάτε καλέ θα το ξεχειλώσετε!) δώστου να του τροχίζουνε τ'άντερα κι αυτός εκεί να γουστάρει ψοφολογώντας, μέχρι που στο τέλος του κάνουν το πουλάκι χαλκομανία (τσάμπα ανησύχησα) και τον περνάνε από τη μηχανή του κιμά ώσπου να γίνει λίπασμα. Άλλος με τη βάρκα της ευλογημένης! Και ω τι βλέπουν τα ματάκια μου, ο επόμενος είναι ο Τρεντ Ρέζνορ αυτοπροσώπως. Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
wtf στιγμή : Μάλλον η πολτοποίηση τσι βουβωνικής περιοχής ήτο κομματάκι βάρβαρη, νον;

Σας φιλώ γλύκα και δίνω τη σκυτάλη στον κύριο εκ δεξιώνε.
Ta-ta!

Καθαρίζοντας τα αγαπημένα.

2009-05-24T12:26:00.000-07:00

Στο φάκελο "Σελιδοδείκτες" του browser μου, ανακάλυψα πρόσφατα ότι κρύβονται σελίδες που είχα καταχωρήσει μια φορά και έναν καιρό. Ανάμεσα στο βουνό από σκουπίδια, τραγικές καφρίλες του youtube και πορνό (:D) , ανακάλυψα μερικά διαμάντια που σίγουρα αξίζουν νήξη:

Robin Williams on Broadway.
Ένας απίστευτος κωμικός σε ένα από τα καλύτερα και πιο χορταστικά stand-up show εκεί έξω. Τα video μιλάνε από μόνα τους...

Carrusel.
Επιστροφή στο σπίτι , η τσάντα στο πάτωμα και το Carrusel σε πρώτη προτεραιότητα...Μία προβολή του intro και όλα ξανάρχονται σε flashback.

Geocities.
To geocities ήταν από τις πιο user-friendly υπηρεσίες στο διαδίκτυο και ήταν ιδιοκτησία της yahoo. Ήταν δωρεάν και σε μία εποχή όπου δεν υπήρχαν social networks ,ούτε είχε διαδοθεί τόσο το blogging με αποτέλεσμα να γίνει ιδιαίτερα αγαπητό από τον κόσμο. Είχα κι εγώ δυο τρεις άχρηστες σελίδες-fan club των 2 ατόμων για comics και dragonball (ψάχνω και μπορώ ;) ) ίσα να λέω ότι έχω κι εγώ site . Το geocities ξεπερασμένο και με πολύ μικρό κοινό πλέον αποφασίστηκε να κλείσει σε λίγο καιρό, και το phail lounge του λέει το στερνό αντίο...

www.geocities.com

Rick Roll'd
Μία από τις πιο μαζικές και χαβαλετζίδικες φάρσες της online κοινότητας ,που δεν παλιώνει ποτέ. Όποτε χρειάζεσαι τα αποτελέσματα της εξεταστικής ,ή δημοσιεύεται ένα συνταρακτικό νέο , όποτε κάποιος σου δίνει ένα σύνδεσμο που λύνει το αιώνιό σου πρόβλημα,ή κάτι το οποίο "πρέπει να δούμε γιατί μας αφορά όλους", o Rick Astley θα βρίσκεται, ακούραστος, εκεί να
σου υπενθυμίζει πως τα 80's θα μας στοιχειώνουν για πάντα και πως για άλλη μια φορά ...
την πάτησες κορόιδο

The Million Dollar Homepage.
Ένα website, 1.000.000 pixel και ένας τύπος που διδάσκει με τον πιο πρωτότυπο τρόπο πως δεν θέλει κόπο , αλλά τρόπο...Σας παρουσιάζω τον Alex Tew και το δημιούργημά του :

http://www.milliondollarhomepage.com/

Αν θέλετε να θυμηθείτε πως surfάρατε πριν από 10 χρόνια και βάλε, μπορείτε να επισκεφθείτε το ομολογουμένως ενδιαφέρον και άκρως χασομέρικο internet archive wayback machine

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Στα τηλεοπτικά τώρα, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την απίστευτη σχετικά καινούργια σειρά του ALPHA, "O Εφιάλτης της κουζίνας" .Να αναφέρω πως όταν έβλεπα τα trailer δεν περίμενα να κολλήσω έτσι... Το ρεζουμέ της υπόθεσης είναι ότι ένας επιτυχημένος και αναγνωρισμένος σεφ, ο Έκτορας Μποτρίνι πηγαίνει για 4 μέρες σε εστιατόρια που τον έχουν ανάγκη γιατί είναι έτοιμα να βαρέσουν διάλυση. Εκεί δίνει οδηγίες σε ιδιοκτήτη και προσωπικό για το "πως γίνεται σωστά" και αυτοί ακολουθούν με σκοπό να σωθεί η επιχείρηση.
Ακολουθούν είπα ? Συγχωρέστε με, όχι μόνο δεν ακολουθούν αλλά πολλές φορές γίνονται τελείως γραφικοί. Παρόλ' αυτά η ιδιαίτερη μέθοδος του σεφ (που προσωπικά θεωρώ συστηματική και δοκιμασμένη) όταν συγκρούεται με τους "πεισματάριδες" ιδιοκτήτες και το "καλομαθημένο" προσωπικό δίνει ένα πολύ απρόβλεπτο και συχνά ξεκαρδιστηκό αποτέλεσμα.Συστήνω ανεπιφύλακτα και περιμένω πώς και πώς τα καινούργια επεισόδεια ...*τρίβει τα χέρια του

Καλή βδομάδα και με θερμοκρασία κάτω των 50 βαθμών εύχομαι :/

April Phool's Phail Lounge

2009-04-04T07:17:00.000-07:00

Long time no see, καμένο μου κοινό αλλά, ναι ναι,η ξανθιά είναι πάλι κοντά σας για να σας δώσει άλλη μια φορά ένα κείμενο εξαιρετικής λογοτεχνικής μα και επιστημονικής αξίας, ιδανικό σύντροφο για το πρωινό καφεδάκι, το μεσημεριανό αλλά και το βραδινό τσιμπολόγημα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή.

Σήμερα θα μιλήσουμε για τα δίδυμα, όχι τα ομοζυγωτικά, αλλα για τα πετυχημένα δίδυμα στην πορεία της τέχνης τα τελευταία χρόνια, μα και τους πλέον ηλίθιους τίτλους τραγουδιών στην ιστορία της country μουσικής.

Όπως εγώ και ο Λ., έτσι και άλλα δίδυμα διέπρεψαν στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Θες επειδή ήταν το κοινό όραμα, θες επειδή το άλλο μισό λειτούργησε φροϋδικά ως αδελφική φιγούρα, θες επειδή ήταν αδελφική φιγούρα for real, θες επειδή το κλίμα στα καμαρίνια είναι πολύ καλό και αυτό βγαίνει προς τα έξω στον κόσμο, τα ντουέτα έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Θα παραθέσουμε ορισμένα παραδείγματα αναλύοντας παράλληλα τους παράγοντες που οδήγησαν στην επιτυχία.

Fry & Laurie
2 λέξεις. Ντόκτορ Χάουζ. Όλοι τον ξέρετε, όλες τον αγαπάμε. Ο Χιού Λώρι μπορεί να έχει καταγραφεί στις συνειδήσεις μας ως ο μισάνθρωπος γιατρός με το σαρκαστικό χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα στο ρόλο του Gregory House αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 80 ήταν ο κωμικός παρτενέρ του Στήβεν Φράι, με τον οποίο μάλιστα διατηρούν συνεργασία πολλών ετών που βρίσκει ρίζες στη Μαύρη Οχιά. Τιμημένη βρετανίλα εις διπλούν με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα που κατέληξαν στη σειρά A bit of Fry and Laurie του BBC που σημείωσε μεγάλη επιτυχία και συνεχίστηκε για τέσσερις σεζόν. Όλα παίζουν, από συμβουλές για ασφαλές σεξ μέχρι το πρώτο συγκρότημα light-metal στον κόσμο. Δε θα αναλύσω περαιτέρω γιατί θα συνεχίζω να πλέκω τα εγκώμια τους επ'άπειρον. Απολαύστε λοιπόν τον Στήβεν Φράι με το μαλλί του Όσκαρ Γουάιλντ και τον Χιού Λώρι να επιδίδεται σε ρεσιτάλ πιάνου-κιθάρας-μπάντζο-μπασαβιόλας κλπ κλπ κλπ.

Μαθήματα Πιάνου (όχι εκείνη η ανάπηρη ταινία, αυτά είναι Μαθήματα Πιάνου)

Liam & Noel Gallagher
Oasis. Tα εναπομείναντα μέλη από την αρχική σύνθεση, και εδώ που τα λέμε, και ίσως τα μόνα που είχαν actually σημασία και έδιναν νόημα στο μεγαλύτερο συγκρότημα της britpop της περασμένης δεκαετίας. Επίσης από την πατρίδα του Μπιγκ Μπεν αλλά με πολύ λιγότερο τακτ από το προηγούμενο ντουέτο, και με τον Ερμή μονίμως ανάδρομο γι'αυτούς, οι αδερφοί Γκάλαχερ δεν άντεχαν να μην τσακωθούν τουλάχιστον 30 φορές μέσα σε μια εβδομάδα. Για τη μεταξύ τους σχέση έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά, με κορυφαίες τις ατάκες που οι ίδιοι εκτόξευαν κάθε φορά που τους πλησίαζαν δημοσιογράφοι. Τα λόγια όμως είναι πολύ μικρά μπροστά στις χειρονομίες αγάπης των εσαεί μεθυσμένων Βρετανών : Σε ένα καυγά ο Νόελ βάρεσε το Λιαμ με ρόπαλο του μπέιζμπολ και κατόπιν του έσπασε το πόδι, ενώ σε άλλο καυγά ο Λίαμ του πέταξε στο κεφάλι μια καρέκλα και σχεδόν τον έριξε από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου. Οι μπουνιές ήταν στο καθημερινό τους πρόγραμμα μέχρι πριν από λίγα χρόνια και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των τουρνέ, όπου ο ένας δεν άντεχε να βλέπει τα μούτρα του άλλου. Ισχυρίζονται ότι με τα χρόνια ωρίμασαν και πλέον είναι αγαπημένοι φίλοι. Και εγώ είμαι ο Πάπας, ως γνωστόν.

Ακολουθεί κλασσικός καυγάς σε συναυλία, καθώς δεν έχαναν ευκαιρία να σφάζονται και να ανταλλάζουν "αι γαμήσου" ακόμα και επί σκηνής

Punisher & Nick Fury
Ναι οκέη το ξέρω ότι είναι εχθροί και μπλα μπλα μπλα, αλλά ΠΟΣΟ ΚΟΥΛ είναι αυτό το βιντεάκι;

(το τραγούδι λέγεται Stay In Shadow από Finger Eleven)

Ώρα για μερικά από τους ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΥΣ τίτλους τραγουδιών straight out of the depths of the American South, ή αλλιώς, τα συντομότερα ανέκδοτα στον κόσμο.

All My Exes Live In Texas
Going To Hell In Your Heavenly Arms
Drop Kick Me Jesus (Through The Goalposts Of Life)
Get Off The Table, Mabel (The Two Dollars Is For The Beer)
I Wanted You To Leave Until You Left Me
If I Ain't Got It, You Don't Need It
If The Jukebox Took Teradrops
If Whiskey Were A Woman, I'd Be Married For Sure
There's A Tear In My Beer
I Gave Her The Ring, She Gave Me The Finger

Kαι φυσικά ειδική μνεία στους Bloodhound Gang που οι τίτλοι των τραγουδιών τους είναι τόσο κακοί που γίνονται καλοί:

Uhn Tiss Uhn Tiss Uhn Tiss
A Lapdance Is So Much Better When The Stripper Is Crying
Foxtrot Unifrom Charlie Kilo
Kiss Me Where It Smells Funny
You're Pretty When I'm Drunk
Your Only Friends Are Make Believe
Farting with a Walkman On
Diarrhea Runs in the Family

Σας φιλώ μέχρι την επόμενη φορά, babes.
Μη πίνετε και οδηγείτε, απλά πίνετε.

The Clean Monday post.

2009-03-02T14:45:00.000-08:00

Καλώς σας βρίσκω ξανά! Ξεβαμμένοι ,ξεμασκαρεμένοι ,ξεσκ(ι)ασμένοι από το πέταγμα του χαρταετού, τίγκα από το καθαροδευτεριάτικο τραπέζι και έτοιμοι με γεμάτες μπαταρίες και καλή διάθεση...Σωστά?...
Όχι και τόσο. Πιθανότατα έχετε ένα τόνο υποχρεώσεις και δουλειές (ακόμα και αν αυτές είναι το raid στο WoW -δεν μιλάω για το κατσαριδοκτόνο στούρνοι) που η μέτριότατη και υπερτιμημένη λαγάνα δεν είναι σε θέση να ισοσταθμίσει σε καμία περίπτωση.

10-1 μικρά και σπαστικά.

Όλοι έχουμε μάθει λίγο πολύ να δεχόμαστε την καθημερινότητα, να ζούμε στη ρουτίνα και να κινούμαστε σ'αυτή. Υπάρχουν όμως αυτά τα μικρά πραγματάκια που ενώ φαινομενικά είναι ασήμαντα μας ενοχλούν αφάνταστα όταν συμβούν και εμείς βρισκόμαστε στο δρόμο.
Ωραία , καλή μέρα έχει , η εξώπορτα κλείνει πίσω μας και φύγαμε...
(Το X εξομοιώνει τον ήχο "γαιδουράκι" από γνωστή παλιότερη εκπομπή)

Χ : Η μπαταρία του κινητού έπεσε . Το χρειάζεσαι οπωσδήποτε και δεν έχεις φορτιστή μαζί σου.

Χ: Αργοί οδηγοί . Ο χρόνος είναι χρήμα και προφανώς οι άνθρωποι αυτοί έχουν περίσσεια. Χωρίς πολλές εξηγήσεις είναι αρκετά ψυχοφθόρο . Γενικά αν είσαι πάνω από 800 χρονών μην πιάνεις τιμόνι... Να ένας απλός κανόνας.

Χ: Απεργίες μέσων μεταφοράς. Περιμένεις στη στάση μισή ώρα και ξαφνικά το συνειδητοποιείς. Και δεν είναι κάποια πανελλαδική απεργία όλων των μέσων από αυτές που βαράνε καμπάνες.Όοοχι , είναι μία τετράωρη απεργιούλα τις ώρες που θες εσύ να πας κάπου.
In your face!

X : Τα αδέσποτα είναι συμπαθητικά ζώα και η Αθήνα τα ανταμοίβει δίνοντας σπίτι σε αμέτρητα. Ξέρετε τι δεν είναι συμπαθητικό ? Τα σκατά. Και υπάρχουν παντού. Και τα πατάμε .Και μας χαλάνε.

Χ : Αν είσαι φίλος της μουσικής , τα ακουστικά σου είναι πολύτιμα. Και δεν καταλαβαίνεις την αξία τους μέχρι να σου χαλάσουν . Και δεν χαλάνε ολοκληρωτικά αμέσως. Πάντα χαλάει μόνο το ένα ακουστικό πρώτα, για να ακούσεις λίγη σκατένια μουσική ακόμα.

Χ : Μήπως άφησα θερμοσίφωνα/φούρνο/παράθυρο ανοιχτό? "Μήπως? Μπαα, λογικα δεν , λες? "

Χ : Σαβούρα - γνωστή και ως σαβούρδα, γρήγορη ,πιθανότατα επίπονη και σίγουρα καταστροφική για το προφίλ. Ακόμα και αν τη γλιτώσεις με ένα παραπάτημα, θα κοιτάξεις το πεζοδρόμιο με κάποια γκριμάτσα σα να σου φταίει και θα ντραπείς , γιατί κακά τα ψέμματα, ο κόσμος λατρεύει να βλέπει μια καλή σαβούρα...

X : Οι τύπισες και τύποι που δίνουν προσφορές κουπόνια για σινεμά ή οτιδήποτε άλλο ή είναι κράχτες ή πρήχτες ή πείτε τους όπως θέλετε. Σε πετυχαίνουν στο δρόμο και ξεκινούν πάντα φωνάζοντας : "Εσύ!" , και σε δείχνουν με νόημα...

Χ : Η είσοδος/έξοδος στα μέσα μεταφοράς, οι τύποι που αράαααζουν στα αριστερά των κυλιόμενων, και το φαινόμενο "πως να σου χτυπήσω το εισητήριο , με το κεφάλι???"

Comedy Bands

Οι comedy bands δεν αποτελούσαν ποτέ δυνατό χαρτί της μουσικής βιομηχανίας, αλλά πάντα ήταν και είναι μία ευχάριστη νότα. Προσωπικά δεν είμουν ποτέ fan του είδους , αλλά ακούγοντας κάποια συγκροτήματα έμαθα ότι υπάρχουν comedy μπάντες που αξίζουν μνεία. Δύο από τις καλύτερα σατυρικά groups είναι οι "The Lonely Island" και οι "Flight of the Conchords".Οι πρώτοι είναι η παρέα toy Andy Samberg (hot rod) και των φίλων του και κωμικών Akiva Shaffer και Jorma Taccone, οι οποίοι ξεκίνησαν να γράφουν από μικροί και συνέχισαν μέχρι και σήμερα φτάνοντας στις πρώτες θέσεις του youtube καθώς και σε προβολές στο Saturday Night Live. Οι Flight of the Conchords είναι γνωστότεροι και αποτελούνταi από τους Bret McKenzie και τον Jemaine Klement. Νεοζηλανδοί με ένα grammy στην κατοχή τους προσφέρουν ένα συνδυασμό ευχάριστης ,ανάλαφρης μουσικής και ξεκαρδιστηκών στίχων που σου φτιάχνει το κέφι. Το ξέρω ότι γκρίνιαξα αρκετά στην παραπάνω λίστα αλλά αυτά τα δύο βίντεο θα επανορθώσουν, πιστέψτε με.

Phail Lounge:The Return Of The B(l)ond(e)

2009-02-16T16:08:00.000-08:00

Ήγγικεν η ώρα για την πανηγυρική επιστροφή της ξανθιάς στο Φέηλ Λάουντζ! Μετά από πολύ καιρό, τόσο κόπο, τοσο πόνο κι ούτε ένα ευχαριστώ επανερχόμεθα με άλλη μια ανάρτηση προσφορά στον πολιτισμό και στην Ορθοδοξία. Η αλήθεια είναι, αγαπητοί αναγνώστες, ότι τα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια, όπως τραγουδούσε στα μέσα των 90ιζ ο λαικός βαρδος Χρήστος Κυριαζής που διατηρούσε δεσμό με τη Βάνα Μπάρμπα αλλά και κατάστημα με έπιπλα επί της λεωφόρου Ποσειδώνος. Γι'αρχή λοιπόν θα ήθελα να κάνω ειδική μνεία στο αντίπαλον δεός, τους Likely Lads που σύμφωνα με τα φωτορεπορτάζ βρίσκονται στο μακρινό και παγωμένο Γκρόνινγκεν της Ολλανδίας και προσπαθούν να πείσουν το συκώτι τους να μη λάβει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον τους. Τους στέλνουμε από το Φέηλ Λάουντζ όλη μας την αγάπη.

Και συνεχίζουμε αγαπητά μου παιδιά στο κυρίως θέμα.
Σήμερα είναι μέρα εκπαιδευτική. Πιο συγκεκριμένα θα προσπαθήσω να σας μυήσω στη μαγεία μερικών σειρών ξεχασμένων στο χρονοντούλαπο του camp που αξίζει να ανακαλύψετε.

σ.σ : oι δύο πρώτες είναι παραγωγές του Mtv, η τρίτη παραγωγή της Nickelodeon.

Downtown
Nέα Υόρκη,1999. Λίγο πριν την έλευση του Millenium, των ίμο, του ίντερνετ υψηλών ταχυτήτων, των κινητών 3g και των ipod, ο Άλεξ, τυπικό δείγμα όχι-και-τόσο-κούλ εικοσάρη, φανμποι, έξυπνου, χαριτωμένου loser, ξεκινάει την ενήλικη ζωή του μετακομίζοντας μόνος του σε διαμέρισμα στο κέντρο του Μεγάλου Μήλου. Το παρεάκι του πλαισιώνουν η όμορφη αλλά σπαστική αδελφή του, η smart-girl-next-door κολλητή του και το φρικιό της γειτονιάς. Ο Άλεξ βρίσκεται σε μόνιμη μάχη με τη μιζέρια του και ερωτεύεται απελπισμένα γκόμενες που δε θα τον κοιτάξουν ποτέ, προσπαθώντας παράλληλα να ζει τη ζωή του όσο το δυνατόν πιο φυσιολογικά μεσα στο χάος της Νέας Υόρκης. Σαρκαστικό και γεμάτο αναφορές στην ποπ κουλτούρα, το Downtown είναι μάλλον η Βίβλος του μεταεφηβικού άγχους, δοσμένου με την απαραίτητη καφρίλα και παράνοια από τον Chris Prynoski (με θητεία στους Μπήβις και Μπάτχεντ). Το χιούμορ θα τσακίσει τα κοκκαλάκια σας, ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θας σας κάνει να νιώθετε ότι σχεδόν είστε εκεί. Μάλλον η πιο γαμάτη animated σειρά έβερ, έξτρα κρέντιτ για το σενάριο που είναι βασισμένο σε πραγματικούς διαλόγους.
Daria
Aν στο σχολείο βαριόσαστε. Αν δεν ήσαστε ποτέ το επίκεντρο της προσοχής. Αν ήσαστε τόσο έξυπνοι που νομίζατε ότι η πολλή οξυδέρκεια σας αρρωσταίνει, και το γουστάρατε. Αν η λέξη κυνισμός δε σας θυμίζει σκύλους, αλλά αποτελεί αγαπημένο χόμπι. Αν δεν έχετε χαμηλή αυτοπεποίθηση για σας, αλλά για όλους τους άλλους, τότε είστε η Ντάρια. Η Ντάρια είναι κουλ γιατί πολύ απλά τους έχει όλους τόσο μα τόσο ασύλληπτα γραμμένους που δε θα την ενοχλούσε εάν ένας μετεωρίτης αφάνιζε τον πληθυσμό της γης. Αντιθέτως, θα μάζευε τα κομμάτια σας και θα έφτιαχνε ένα τεράστιο ψηφιδωτό που θα σχημάτιζε τις λέξεις "Good Riddance". Και όλα αυτά από έναν spin-off χαρακτήρα, μια συμμαθήτρια των (χα!πάλι αυτοί!Μy name is Cornholio!I need TP for my bunghole!) Beavis & Butthead. Kάπως έτσι ξεκίνησε δειλά και έφτασε 5 ολόκληρες σεζόν και 2 ταινίες μετά να θεωρείται από τα πιο επιτυχημένα animated series και από τις σημαντικότερες περσόνες στην τηλεόραση. Με στάση ζωής το μόττο "you're standing on my neck". Γιατί έτσι της (και μας) αρέσει.

The Adventures of Pete & Pete
Kλείνουμε σε high note με Adventures of Pete & Pete. Τιμημένη 90ίλα, οβερσάιζντ καρό πουκάμισα και αμερικάνικα προάστια, παράδεισος δηλαδή. Ο θρίαμβος του σουρρεαλισμού, ο ακρογωνιαίος λίθος του καλτ. Ο Πιτ και ο Πιτ είναι δυο αδέλφια με όχι και τόσο συνηθισμένη καθημερινότητα. Πώς θα ήταν άλλωστε αυτό δυνατόν όταν γείτονές σου είναι ο Ίγκυ Ποπ και ο Στιβ Μπουσέμι και στο σχολείο σου έχεις για δάσκαλο τον Ll Cool J?Θεοπάλαβη σειρά με απίστευτη μουσική επένδυση και πολλά από τα αγαπημένα shoegaze συγκροτήματα της εποχής (και ο Stephen Merritt των Magnetic Fields να συμμετέχει με τα παγκοσμίως άγνωστα side project του) να δανείζουν κομματάρες όπως το Winona, εξίσου θεοπάλαβοι γκεστ ανα τακτα χρονικά διαστήματα (μεχρι και ο Micheal Stipe των R.E.M έχει περάσει από κει ώς γλοιώδης παγωτατζής) και γενικώς ευχάριστος πανικός.Στην Ελλάδα το έβλεπα μάλλον μόνο εγώ, μιας και το έβαζε ο Polis (η Λυδία ξεθάβει το παρελθόν) σε κάτι άγριες ώρες τα χαράματα για να γεμίσει τρύπες στο πρόγραμμα.

Καείτε ελεύθερα.
Επίσης, όποιος άντρας έβλεπε έστω και μια από αυτές τις σειρές, να αφήσει το τηλέφωνο του στη διεύθυνση. Αν υφίσταται άντρας που έβλεπε και τις τρεις σειρές, να μην αφήσει κανένα τηλέφωνο, πιθανότατα είναι Εγώ σε άλλο σώμα, οπότε είναι και καρμικό το γεγονός ότι κάπως-κάπου-κάποτε θα συναντηθούμε. Αν γίνεται, μέσα στην επόμενη εβδομάδα, παρακαλώ.

Καλή σας νύχτα από το σαλόνι μας.

I googled this title...

2009-01-26T14:36:00.000-08:00

Όχι δεν σταμάτησα να γράφω απλά έχω και ζωή. Αστειεύομαι φυσικά απλά έπασχα από οξεία βαρεμάρα ,την άσχημη μορφή που δε σ'αφήνει να αφιερώσεις μία ώρα σε γραπτό κείμενο...Τώρα είμαι πολύ καλύτερα και δίνω το παρόν.

Data Overload

Σκεφτόμουν τις προάλλες πως το google έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αντιμετωπίζω τα μικρά καθημερινά προβλήματα. Συγκεκριμένα έχω αναπτύξει συγκεκριμένες διαδικασίες με βάση το google για να λύνω κάθε απορία. Σύμμαχος το laptop που πάει παντού, μπροστά από την TV , στο κρεβάτι και γενικά όπου σκεφτείς........ακόμα και.......ναι εκεί(!) και όποιος δεν το χει δοκιμάσει δεν μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο του ενεργού ιδιοκτήτη φορητού υπολογιστή. Αυτή η έυκολη πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία σχετικά με οτιδήποτε, έχει δημιουργήσει ένα είδος homo polypragmon(πολυπράγμων) που γνωρίζει λίγο απ' όλα . Ένα χτυπητό παράδειγμα είναι η μουσική... Μία από τις ρουτίνες που χρησιμοποιούσα κυρίως παλιότερα συχνά είναι : lastfm--->google--->mp3s ή δισκογραφία. Μέσα από αυτή τη διαδρομή έχεις μάθει τα σημαντικότερα γεγονότα σχετικά με κάποιον καλλιτέχνη που σ'άρεσε με το πρώτο ακουσμα και έχεις ακούσει όλη του τη μουσική σε λίγες ώρες... Αυτό που χάνεται στην πορεία είναι ο συναισθηματικός δεσμός με το άκουσμα και κυρίως την οντότητα . Γιατί αυτή η ουσία δεν γίνεται να παγιδευτεί στο αρχείο του mp3 ούτε στις top λίστες που θα βρεις στο google... Το φαρμακωμένο λαχανικό δε συγκρίνεται με τα λαχανικά απο το χωριό που μεγάλωσαν με φροντίδα και είχαν το χρόνο να ωριμάσουν φυσιολογικά. Επίσης αν τρως συνεχώς τα μεταλλαγμένα θα δεις αρνητικά αποτελέσματα στην υγεία σου. Αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν η απόκτηση της πληροφορίας είναι τόσο εύκολη , θα αρχίσει να επηρεάζεται και ο τρόπος που βλεπεις τα πράγματα γύρω σου, και η κρίση σου θα γίνει τετράγωνη και ψυχρή. Είναι σαν να παίζεις μονίμως με cheatάκια, και όλοι ξέρουμε πως όταν βάλεις τα cheatάκια χάνεται όλη η διασκέδαση.

The Office US __addiction

Στο δεύτερο σκέλος , του σημερινού κειμένου, ξεχάστε όσα είπαμε παραπάνω ...Βρείτε με κάθε τρόπο θεμιτό ή αθέμιτο τα επεισόδεια της σειράς The Office και ξεκοκκαλίστε τα. Όταν ξεκίνησα να βλέπω τη σειρά απλά δεν μπορούσα να σταματήσω...Μιλάω για το The Office US. Σίγουρα μία από τις καλύτερες σειρές που έχω δει ,αν όχι η καλύτερη. Το θέμα δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Κάμερες καταγράφουν καθημερινά την ζωή σ'ενα παράρτημα εταιρίας διανομής χαρτιού που απασχολεί μία μικρή ομάδα ανθρώπων, ως μέρος κάποιου ντοκυμαντέρ. Μέσα από αυτές βλεπουμε τα πάντα... Χαρακτήρες καθημερινοί , επηρεασμένοι από τη ρουτίνα του γραφείου αλλά και πολύ ιδιαίτεροι με τον τρόπο τους ,συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν σε καταστάσεις ξεκαρδιστικές αλλά και ανθρώπινες. Όχι δεν είναι αττάκα του Μικρούτσικου,είναι δική μου και αν δείτε έστω και λίγα επεισόδια θα καταλάβετε γιατί η σειρά σε κερδίζει. Αυτό που κάνει είναι να σε φέρνει κοντά με όλους τους χαρακτήρες σα να δουλεύεις στο γραφείο ,σαν να είσαι εκεί κάθε μέρα και να χτυπάς κάρτα μαζί τους. Χαρακτήρας κλειδί ο Michael Scott που ενσαρκώνετε από τον Steve Carell (τον οποίο δεν είχα σε τόσο μεγάλη εκτίμηση μέχρι που είδα τη σειρά) , ο χαζοχαρούμενος manager του παραρτήματος που πιστεύει πως οι ανθρώπινες σχέσεις και το καλό κλίμα έρχονται πάνω από τις business. Το casting έχει πέσει διάνα και το πολύ καλό σενάριο ολοκληρώνει μία απίστευτη κωμική σειρά που δε θα θέλετε να τελειώσει. Πραγματικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η αμερικανική κωμωδία εξελίσσεται με άλματα. Δείτε τη σειρά και θα με θυμηθείτε. Περιμένω εντυπώσεις!

Phail Lounge Menu No.II

2009-01-10T02:29:00.000-08:00

Και πάλι καλησπέρα σας.
Για τρίτη φορά έχουμε την τιμή να σας υποδεχτούμε στο σαλόνι μας. Είμαι η ξανθιά και θα είμαι η σερβιτόρα σας για απόψε. Στο τελευταίο μενού απολαύσατε τους ελεγκτές και τις ρετρό κονσόλες. Εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για τους ταξιτζήδες και θα ανατρέξουμε στα σημαντικά γεγονότα του 1952. Καθίστε αναπαυτικά και αρχίζουμε αμέσως τώρα.

Οι ταξιτζήδες

Γνωστοί και ως κίτρινη φυλή. Ανήκουν στη συνομωταξία των ασπόνδυλων αφού η σπονδυλική τους στήλη έχει μετατραπεί σε άνθος αραβοσίτου Γιώτης από την πολλή ώρα στο κάθισμα του οδηγού. Αν ποτέ τους δείτε όρθιους έξω από το ταξί, πράγμα πολύ σπάνιο, θα παρατηρήσετε ότι παίρνουν τη στάση κουταλάκι. Εάν ζούσε ο Φρόιντ, θα υποστήριζε ότι αυτό το κάνουν επειδή μέσα στο ταξί νιώθουν την ασφάλεια της μήτρας, εξ'ού και θεωρουν μεγάλη προσβολή τη φράση "γαμώ το μουνί που σε πέταγε" όταν έρχονται σε διαπληκτισμό με άλλους οδηγούς. Προσοχή! ΜΟΝΟ με άλλους οδηγούς! Ποτέ δε διαπληκτίζονται με "συναδέλφους" τους στο δρόμο, γιατί πάντα οδηγούν σωστά. Οι μοναδικές περιπτώσεις λογομαχίας είναι μετά τις 2 τα Σαββατόβραδα στο Σύνταγμα όπου και μαζεύονται όλοι εν είδει τελετουργικού ενηλικίωσης για να αρπάξουν τις περισσότερες κούρσες με διπλή ταρίφα. Εκεί θα τους δείτε τη μια στιγμή να μιλάνε για τα πορτοκαλόδεντρα στο Βρωμοπούσι Κορινθίας και για το γεγονός ότι "ΔΕΝ ήταν πέναλτι, ρε Μήτσο" (σ.σ φυσικά και δεν ήταν πέναλτι, ποτέ δεν είναι) και την άλλη στιγμή να έχουν κατεβάσει τα παράθυρα και να αλληλοστολίζονται επειδή ο ένας έφαγε τον πελάτη του άλλου. Ο κερδισμένος αποχωρεί με τρεις μεθυσμένες γκόμενες για την Άνω Νέα Σμύρνη και την ελπίδα ότι θα καταφέρει να πάρει τον αριθμό του κινητού τουλάχιστον της μίας. Ο χαμένος αποχωρεί με την ελπίδα ότι οι κορασίδες που μάζεψε ο κακός συνάδελφος θα ξεράσουν μέσα στο ταξί του.
Οι ταξιτζήδες είναι σαν τους πιγκουίνους : ξεκινούν για ένα μεγάλο ταξίδι και στο δρόμο τους δε πρέπει να τους σταματήσει τίποτα. Γι'αυτόν ακριβώς το λόγο, ακόμα κι όταν δεν έχουν άλλο πελάτη και το σημαιάκι είναι ανοιχτό και ολόφωτο, ακόμα και τότε θα κατεβάσουνε το τζάμι και θα σου κάνουν την κλασική κίνηση "εγώ πάω προς τα κάτω" με το χέρι. Αν πηγαίνετε κι εσείς προς τα κάτω, έχει καλώς. Σα μεγαλόψυχα πλάσματα που είναι, θα σας βολέψουν κάπου. Αν δε πηγαίνετε προς τα κάτω, να πάτε στο διάολο, το ίδιο τους κάνει.
Η διακόσμηση του ταξί τώρα είναι θέμα μείζον. Είναι το βασίλειό τους, το δεύτερό τους σπίτι, το φυσικό τους περιβάλλον. Λογικό είναι θα θέλουν να νιώθουν άνετα και κόζι. Όπως κάθε κοινωνική ομάδα, έτσι κι αυτοί έχουν τα χαρακτηριστικά τους.
1.Αυτοκόλλητο "απαγορεύεται το κάπνισμα" (και με το που μπαίνεις εσύ ο ανυποψίαστος πελάτης γυρνάνε και σε ρωτάνε φιλαράκι να καπνίσω)
2.Αυτοκόλλητο "σιγά τις πόρτες" (αρκετά φλου σλόγκαν, άνθρωποι με σύνδρομο Κορσάκοφ ή αυτισμό μπορεί να εκλάβουν ότι το ταξί έχει άχρηστες πόρτες, οπότε μπορείτε να τις χτυπήσετε όσο πιο δυνατά θέλετε - και να σας μείνει η πόρτα στο χέρι)
3.Εικόνα του Τζίζους, της Μέρυ και των Τζίζους εντ Μέρυ Τσέιν, του Άγιου Ιωάννη, του Οσίου Παταπίου, της Σφαγής των Νηπιών, ....(συμπληρώστε την αγιότητα της αρεσκείας σας). Θρήσκοι άνθρωποι, κάνουν το σταυρό τους κάθε φορά που περνούν από μια εκκλησία, δε θα ξεχάσουν όμως να ρίξουν μια χριστοπαναγία όταν ο μπροστινός ξεχάσει τη χρησιμότητα του φλας.
4.Σέικερ με φραπέ και καλαμάκι δαγκωμένο.
5.Ταλαίπωρο πακέτο με τσιγάρα, συνήθως Μάλμπορο η Leader. Έτσι είναι, αγόρια και κορίτσια, ή του ύψους ή του βάθους!
6. (προαιρετικά) Κομπολόι.

Το μουσικό χαλί της σύντομης διαδρομής σας θα είναι:
α.Derti fm
β.ΕΡΑ ΣΠΟΡ
γ.Κανάλι της Εκκλησίας

Μερικές εξαιρέσεις που έχει πετύχει η γράφουσα και πρέπει οπωσδήποτε να σημειωθούν και να μείνουν στην ιστορία εσαεί.
α.Δεύτερο Πρόγραμμα
β.Radio GOLD
γ.Radio Blackman (ασύλληπτος!)
δ.cd με Rage Against The Machine (!!!)
και η ειδική μνεια απονέμεται στο Γιάννη που κάποτε ήταν μπάρμαν στο Ρόδον και άκουγε Mike Patton, ένα ζεστό απόγευμα του 2004.

*χειροκρότ*

Yπάρχουν βέβαια αυτοί που δε θα αρκεστούν στη μουσική και θα προσπαθήσουν να ανοίξουν κουβέντα με διάφορους τρόπους, ανάλογα με το τι τους απασχολεί εκείνη τη μέρα: τα πολιτικά (δεν έχει λεφτά ο κόσμος και η κυβέρνηση τα τρώνε), ο καιρός (αι στο διάολο με την κωλοβροχή να πούμε), οι μετανάστες (αυτοί οι βρωμιάρηδες που έρχονται και παίρνουν τις δουλειές του κόσμου) ενώ αν είστε γυναίκα, τα μπούτια σας (κοπελιά, για δουλειά πασσσς; - με έξτρα λάγνο ύφος).
Όταν η διαδρομή φτάσει στο τέλος της, ο ταξιτζής θα σταματήσει στη μέση ακριβώς του δρόμου για να σας κατεβάσει και θα σας βρίσει επειδή δεν έχετε πιο ψιλά από 20ευρώ, ακόμα και από 10ευρώ. Έτσι για να μαθαίνετε άλλη φορά.
Ξέχασα να προσθέσω ότι οι ταξιτζήδες ΔΕΝ ξέρουν μαθηματικά γιατί πάντα στρογγυλοποιούν προς τα πάνω ακόμα και αν το δεύτερο ψηφίο μετά το κόμμα είναι <5.

Σημαντικά γεγονότα του 1952.

Το σωτήριον έτος 1952 γεννήθηκαν οι:
Mitch Pilleggi ( ο καραφλός κυριούλης που έπαιζε τον Σκίνερ στα X-Files)
David Byrne
Dan Akroyd
Dee Dee Ramone
Clive Barker
και ο μπαμπάς μου.

Άρα από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνετε ΠΟΣΟ ΓΑΜΗΣΕ TO 1952.

Καλή σας νύχτα και να πίνετε μόνο Λαγκαβούλιν.

The First Encounter

2009-01-03T07:18:00.000-08:00

Πρώτο ποστ του τύπου στα δεξιά του logo.
Οι πιέσεις για να ποστάρω ήταν πολλές (αυτή ήταν και η συμφωνία όταν πολύ ώριμα και μετά από σκέψη αποφασίσαμε να φτιάξουμε το blog με την ξανθιά<---ΝΟΤ). Για να ξεφύγουμε λίγο από το κλίμα των εορτών (και οποιασδήποτε λογικής) θα μιλήσουμε για ελεγκτές ΜΜΜ(that's a party killer) και για retro κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών.

Οι ελεγκτές

Η δευτερη χειρότερη φάρα επαγγελματιών που κυκλοφορεί στους δρόμους μετά τους ταρίφες. Πρόσφατα έχασα το φοιτητικό el πάσο.Το πρώτο πράμα που μου 'ρθε στο μυαλό ήταν οι ελεγκτές,τελείως υποσυνείδητα.Και αυτό για ένα και μόνο λόγο...χτυπούν αθόρυβα και με μεγάλη δύναμη.Για μια στιγμή σκέφτεσαι...ναι ρε Λευτέρη ,αλλά και αυτοι τη δουλειά τους κάνουν ,κάποιος πρέπει να το κάνει και αυτό...και μετά θυμάσαι εκείνη τη φορά.Τότε που δεν είχες εισητήριο(και σε έπιασαν)__da.da.DADAAAA!!!__ Ίσως να έβρεχε κιόλας δεν θυμάσαι καλα...Τρεις τύποι μπήκαν στο λεωφορείο/μετρό/ηλεκτρικό και κάτι είπαν μεταξύ τους . Ξετυλίγουν κάτι καρτελάκια και σκορπίζονται..."Τα εισητήριά σας παρακαλώ".Εκεί σε λούζει κρύος ιδρώτας και λες από μέσα σου :"πω ρε π@@στη μου..."Και μετά ανάλογα με το χαρακτήρα και την εμφάνιση και τη δημιουργηκότητα του καθενός τα σενάρια ποικίλουν.Συνήθως καταλήγει κάπως έτσι:"Θα κατέβετε μαζί μου στη στάση". Τώρα όχι μόνο χάνεις τα λεφτά,όχι μόνο καθυστερείς,αλλά έχεις και τον Reaper από πάνω να καμαρώνει λες και έπιασε κάποιο άγριο ζώο. Σε κάνουν να μισείς τον εαυτό σου που τους έδωσες το δικαίωμα να στην πουν . Δε λέω υπάρχουν και σωστοί, αλλά από την άλλη τα ψυχικά τραύματα δεν τα αποκτάς από τους σωστούς οπότε δεν έχουν θέση εδώ. Ακόμα και όταν έχεις ένα φρεσκότατο καλοχτυπημένο εισητήριο και το κρατάς στο χέρι, όταν μπει ελεγκτής, σκέφτεσαι όλα όσα μπορεί να έχουν πάει στραβά . Μπείτε σ' ένα λεωφορείο και δοκιμάστε να πείτε " Τα εισητήριά σας παρακαλώ"...Θα δείτε πρόσωπα να συσπώνται και καρδιές να σφίγγονται. Γι' αυτό πάρτε ένα εισητήριο , έτσι ,σαν χάρη στον εαυτό σας...

Retro Consoles

Οι κονσόλες αν και ήρθαν καθυστερημένα στην Ελλάδα, όπως και κάθε άλλο στοιχείο ανάπτυξης, κατάφεραν να κερδίσουν κόσμο και εδώ ,και κυρίως τα παιδάκια που ήταν το target group. Όσοι γεννήθηκαν στη δεκαετία του 80 πιθανότατα είχαν την τύχη να έχουν μία home console. Μιλάω βεβαίως για 8-bites και 16-bites κονσόλες με 2-D γραφικά και ήχο της χείριστης ποιότητας, με κιτς σχεδιασμό ,τεράστιους μετασχηματιστές και "κασέτες" .Ναι ,κασέτες...Γέμιζαν τη χούφτα σου, τις έβαζες σα να βάζεις γεμιστήρα σε όπλο και ήξερες όλα τα γιατροσόφια όταν κόλλαγαν ή δε δούλευαν.(πχ. φύσημα).Συνοδεύονταν από πολλά υποσχόμενα gadgets τα οποία μισοδούλευαν και έδιναν πολύ λιγότερα από αυτά που έλεγαν).Έδινες σημασία στο εξώφυλο του παιχνιδιού(συνήθως κάποια ζωγραφιά) όπως και στο βιβλιαράκι-manual. Οι κονσόλες είχαν την κατάλληλη αναλογία απαιτούμενης παρέμβασης από τον ανθρώπινο παράγοντα.Δεν χανόσουν σε ένα ψηφιακό κόσμο που τα είχε όλα για σένα... Άβολα χειριστήρια και δύσκολες πίστες που απαιτούσαν αντανακλαστικά και συγκέντρωση Shaolin. Μετά από κάποιο σημείο έπαβε να είναι διασκέδαση και γινόταν απλή πρόκληση.Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και έφερε άλλα ιερά τέρατα του gaming όπως το playstation.Οι κονσόλες αυτές ξεχάστηκαν και σιγά σιγά εξαφανίστηκαν από την αγορά αλλά σίγουρα όχι από τις καρδιές μας και πιθανότατα την αποθήκη μας...

Υπέρ αναπαύσεως των αείμνηστων: Mega Drive,Master System,SNES,NES

Phail Lounge Menu No.I

2009-01-02T17:47:00.000-08:00

Kαλησπέρα σας.
Απόψε θα μιλήσουμε για το Ίζι Λίσενινγκ, την παρθενία και τα σημαντικά γεγονότα του έτους 1960.

Το Ίζι Λίσενινγκ

Το ίζι λίσενινγκ είναι ένα είδος στο οποίο έχει διακριθεί ο Burt Bacharach, o Barry Manilow και ο Μιχάλης Ρακιντζής. Βέβαια αν κάποιος σκεφτεί ότι ο Barry Manilow και ο Rod Stewart μοιάζουν σα μονοζυγωτικά δίδυμα, μπορούμε αυτομάτως να θεωρήσουμε ότι μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο. Επίσης στην ίδια κατηγορία πέφτουν ο Chris Rea, o Chris de Burgh και ο Chris Isaak, καθώς τα ονόματά τους προκαλούν σύγχυση στους αυτιστικούς. Μεγάλες επιτυχίες του είδους παίχτηκαν σε ασανσέρ πολυεθνικών και σε σουπερμάρκετ στον όροφο με τα απορρυπαντικά μόστλι, ενώ η καταξίωση ήρθε όταν οι Faith No More διασκεύασαν σε περιοδεία τους το This Guy's In Love With You, circa 1997.

H παρθενία.

Η γράφουσα, ούσα κορασίδα, δε θα μπορούσε παρά να δείχνει τρομερό ενδιαφέρον για το θέμα της εκμετάλλευσης των νεαρών κοριτσιών από τα συνομήλικα τούς αγόρια. Δυστυχώς καταλαβαίνετε ότι τα ήθη της εποχής έχουν χαλαρώσει και οι σχέσεις των ανθρώπων περνούν μέσα από εκφυλιστικές διαδικασίες. Σ'αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, είναι πασιφανές ότι πρέπει να υπάρξει εγκράτεια και συνείδηση. Είναι γνωστό βέβαια πως το αίμα βράζει και μπορεί ένα κορίτσι να θέλει να πλαγιάσει με ένα αγόρι από την πρώτη κιόλας νυχτιά. Αλλά θα αφήσω να μιλήσουν οι αδερφές Μπρόγιερ με ένα τραγούδι σε μουσική Γιώργου Κατσαρού, ξέρετε, του κυρίου με το σαξόφωνο.

Ένα αγόρι μ’αγαπάει
Κι είναι συμπαθητικό
Και με τρόπο μου ζητάει
Να του δώσω «το γλυκό»
Το δικό μου το γλυκό

Το γλυκό το γλυκό
Είναι μέσα στο ντουλάπι
Το κρατώ μυστικό
Το δικό μου το γλυκό

Το γλυκό είναι κλεισμένο
Σ’ ένα μέρος μυστικό
Δεν το δίνουμε σε ξένο
Το δικό μας το γλυκό

Η δική μου η αγάπη
Το νομίζει φυσικό
Να ανοίξω το ντουλάπι
Να της δώσω «το γλυκό»

Ελπίζω να έγινε σαφές μετά από αυτή την επίκληση στην αυθεντία ότι το πολυτιμότερό μας δε το δίνουμε όπου κι όπου, μόνο μετά το γάμο. Τώρα εάν είχατε παραστρατήσει στο παρελθόν, σας εχάλασαν και δε σας εστεφάνωσαν, δε πειράζει. Συνεχίστε την ασύδοτη ζωή σας ανενόχλητες, τώρα πια είναι πολύ αργά.

Σημαντικά γεγονότα του 1960.

Στις 13 Ιανουαρίου γεννήθηκε ο Τάκης Λεμονής, πάλαι ποτέ προπονητής του Ολυμπιακού και προπονητής του Πανιωνίου για μία εβδομάδα.
Στις 13 Φεβρουαρίου γεννήθηκε ο ΠιερΛουίτζι Κολίνα, Ιταλός διαιτητής ποδοσφαίρου. Η παράδοση τον θέλει να μην είχε ποτέ μαλλιά.
Στις 9 Μαρτίου, άρα κάτω από το ζώδιο του Ιχθύ, γεννήθηκε ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, Σέρβος καλαθοσφαιριστής και προπονητής.
Στις 30 Οκτωβρίου γεννήθηκε ο Ντιέγκο Μαραντόνα, επονομαζόμενος και "το χέρι του Θεού". Δυστυχώς το χέρι του θεού είχε μερικά θέματα με την κοκαίνη και ήρθε σε ρήξη με το ρουθούνι του Θεού ουκ ολίγες φορές.

Επίσης το 1960 γεννήθηκαν ο Βασίλης Λέκκας και η NENA, ερμηνεύτρια του θρυλικού 99 Luftballoons, του μοναδικού γερμανικού τραγουδιού που ξεπερνάει σε φήμη το Λιλή Μαρλέν και το Ντου Χαστ των Rammstein.

Kοινώς ήταν μια χρονιά-δώρο του πελαργού για τον πολιτισμό.

Καλή σας νύχτα.

Νew Kids On The Blog

2009-01-02T05:41:00.000-08:00

*χειροκρότ*

Εχμ, καλησπέρα σας.
Είμαστε ο L. και η L. όπως λέμε Βίνσεντ Βέγκα και Μία Γουάλας αλλά στο ακόμα πιο σέξι τους. Καλωσήρθατε στο σαλόνι μας, να σας τρατάρουμε ένα γλυκό νεράντζι, ένα περγαμόντο.
Το Phail Lounge είναι αυτοεπεξηγηματικό : Θα σχολιάζουμε τη σουρεάλ πλευρά της ζωής, θα προτείνουμε δίσκους που αρέσουν αποκλειστικά και μόνο σε μας, θα χρησιμοποιούμε χιούμορ, λεπτή ειρωνία και πολυσύλλαβες λέξεις για να νιώθετε υποδεέστεροι διαβάζοντας μας. Έαν λοιπόν έχετε απορίες για την Ορθοδοξία, τον Καθολικισμό και το Νταντά, βρίσκεστε στην καλύτερη σελίδα του διαδικτύου. Συγχαρητήρια λοιπόν και μη κάνετε ούτε ένα κλίκ πίσω: Kαλως ορίσατε στο Phail Lounge.